Search

Falling in Life

A blog about my life after falling down and how to get back up again.

Workout – Just Do It!

Zo, eindelijk weer een nieuwe blog terwijl ik bezig ben met mijn warming up in de sportschool. Want ik mag weer sporten! Mag? Nee moet! Het afgelopen jaar heb ik op advies van de artsen en fysio veel plat gelegen maar dat heeft helaas niet het gewenste effect gehad. Daarnaast is bewegen goed voor de spieren en tegen de artrose. Vandaar dat ik mij 2 januari heb aangemeld bij de sportschool om de hoek en mijn streven is om elke week 3 of 4 keer te gaan sporten. De sportschool heeft ook een zwembad en luxe sauna complex voor de nodige ontspanning van de spieren. 

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met sporten en ben ik ook gestart met manuele therapie bij Reade. Ik heb nu 2 sessie gehad. Helaas weet de manueel therapeut nog niet goed hoe ze me kan gaan helpen en of het, zoals de revalidatiearts in eerste instantie dacht, ooit helemaal overgaat. Zelf heb ik helaas altijd heel veel pijn en is dit ondanks de therapie en het sporten nog niet verminderd. Maar niet sporten werkt ook niet dus ik ga hier gewoon mee door: just do it! 

Een van de dingen waar ik veel moeite mee heb is om mijn lichamelijke grenzen aan te voelen en aan te geven. Ik ben altijd perfectionistisch en hard voor mezelf geweest en minder doen zoals het afgelopen jaar druist daarom tegen mijn gevoel in. Als ik minder doe heb ik het gevoel dat ik teweinig doe, dat ik “me aanstel” maar als ik meer doe heb ik nog meer pijn. Lastig dus!

Ik moet nu van mijn manueel therapeut tijdens het sporten de zogenaamde BORG schaal bijhouden. Per oefening geef ik aan hoeveel pijn ik heb (0-11) en hoe moe ik ben (0-11). Ik moet proberen om in ieder geval onder de 5 te blijven en alles boven de 7 is teveel. Probleem is alleen dat ik de hele dag rond de 4/5 zit en tijdens inspanning of zitten snel op 7/8. Dat is dus niet goed. Maar als ik de hele dag op de bank ga liggen (3) dan schiet het ook niet op. Ik wil wel blijven werken en leuke dingen kunnen blijven doen zodat het mentaal ook goed gaat. Dilemma…. 

Ik hoop nu door middel van sporten en de manuele therapie meer kracht en energie te krijgen. En daarnaast probeer ik ondanks de pijn toch langzaam meer te gaan werken, ik werk nu sinds vorige week 3uur per dag 3 dagen per week ten opzichte van 2uur per dag. 

Het process is lang en onzeker en helaas pijnlijk maar ik ga door! Nu door naar de crosstrainer 💪🏻

Liefs, Jenneke

Advertisements

Nieuwe ontwikkelingen

Het is alweer bijna ander halve maand geleden dat ik te horen heb gekregen dat ik artrose heb en dat ik deze blog ben begonnen. Het heeft mij ontzettend goed gedaan om zo veel leuke, lieve en positieve reacties te krijgen.

Er is ondertussen weer veel gebeurd. Begin september ben ik door het ziekenhuis aangemeld voor het pijn revalidatie traject bij Reade. Dit traject van 6 maanden zou mij moeten gaan helpen om beter om te gaan met de (chronische) pijn, zowel fysiek als mentaal. De aanmeld procedure is lang en uitgebreid. Eerst was er een verplichte informatiebijeenkomst met uitleg over het traject zodat je goed weet wat het inhoud voordat je er aan begint. Hierna kreeg ik een zeer uitgebreide vragenlijst die ik moest invullen. Deze is toen bekeken door een revalidatiearts en vervolgens ben ik uitgenodigd voor een intake. Vorige week maandag heb ik een halve dag intake gesprekken gehad bij zowel een psycholoog en een revalidatiearts. Deze intake verliep helaas niet helemaal zoals gehoopt. Ik had het gevoel dat ik niet volledig begrepen en serieus genomen werd. Omdat ik altijd pijn heb en al mijn hoop hierop had gevestigd was dit heel vervelend. Afgelopen dinsdag had ik het evaluatie gesprek met de revalidatie arts. Volgens de arts heb ik een hernia gehad en is deze vanzelf weer weggegaan. Hierdoor is nu mijn rug ‘aangetast’ en zijn al mijn spieren overbelast, waardoor ik nog zoveel pijn heb. Hij is echter van mening dat dit met gerichte manuele therapie goed te behandelen is en hij verwacht dat ik voor een groot deel zal kunnen herstellen. Positief nieuws dus!

Ik krijg nu een individueel programma bij Reade. Ik ben aangemeld bij de manueel therapeut. Deze zal mij eerst uitgebreid onderzoeken, waarbij ook mijn hypermobiliteit wordt meegenomen. Daarna krijg ik een uitgebreid plan met gerichte oefeningen om mijn lichaam en specifiek mijn rug sterker te maken. Na 6 sessies kan ik dan bij mijn eigen fysiotherapie praktijk door gaan met de oefeningen, en daarnaast zal ik ook zelf moeten gaan trainen om mijn lichaam sterker te maken.

Mocht het echter blijken dat alleen manuele therapie onvoldoende is dan kan ik daarna alsnog het revalidatietraject gaan volgen, maar de arts verwacht dat dit niet nodig zal zijn. Hij is van mening dat ik sterk en gemotiveerd genoeg ben om zodra de pijn minder wordt ik zelf weer mijn leven op kan gaan pakken en hopelijk ook weer meer, misschien zelfs fulltime, kan gaan werken.   

Ik sta achter dit plan en ben blij dat Reade positief is over mijn toekomst. Echter blijft het lastig dat ik zo ontzettend veel pijn heb en de verschillende artsen verschillende meningen hebben. Volgens de pijnpoli van het ziekenhuis zal de artrose in mijn rug nooit over gaan en zelfs verergeren. Ik blijf de rest van mijn leven rug patiënt zeiden ze.  

Op dit moment kijk ik zo min mogelijk naar de toekomst en bekijk ik het een dag tegelijk. Natuurlijk hoop ik dat ik grotendeels zal herstellen zodat ik weer mijn oude leven, in ieder geval voor een deel, terug kan krijgen. Weer meer werken, leuke dingen doen, een toekomst op bouwen. Maar ik weet ook dat dit nog onzeker is. Ik ga mij vol storten op de manuele therapie. Sinds kort ben ik ook zelf weer aan het sporten; zwemmen, begeleid yoga en pilates en zelfs ook naar de sportschool. Ik hoop langzaam mijn conditie weer op te bouwen en mijn rug sterker te maken zodat ik hopelijk minder pijn heb in de toekomst.  

Nu ga ik eerst samen met familie en vrienden genieten van de feestdagen. Volgende week woensdag krijg ik ook weer een injectie in mijn onderrug tegen de zenuwpijn (wortelblokkade L4/L5). Hierna moet ik een week rustig aan doen om de injectie zo goed mogelijk zijn werk te laten doen. En dan gaan we in het nieuwe jaar er weer vol tegen aan! Ik zal in deze blog blijven schrijven over de ontwikkelingen.

 Heel veel dank voor alle steun,

Liefs,

Jenneke

Toekomst

Toekomst

Na de middelbare school ben ik rechten gaan studeren in Utrecht. De eerste 1,5 jaar volg je algemene vakken en daarna moet je een specialisatie kiezen. Ik wou ook graag economie studeren maar omdat het in Utrecht niet mogelijk was om die twee studies te combineren besloot ik fiscaal recht te gaan studeren. Meteen vanaf het eerste vak vond ik het fantastisch.  

Tijdens het eerste college bedrijfseconomie vroeg de professor aan alle studenten wie er een 1 jaar plan had. En een 5 jaren plan? 10 jaren plan? Hij vertelde ons dat mensen met een 1 jaar plan verder komen dan mensen zonder plan. En mensen met een 5 jaren plan verder dan mensen met een 1 jaar plan. En mensen met een 10 jaren plan nog verder, enzovoorts. Ambitieus en perfectionistisch als ik was besloot ik dus een 20 jaren plan op te stellen voor mezelf. Doen we even dacht ik.  

Het plan was als volgt. Eerst zou ik de bachelor fiscaal recht afmaken met extra civiel effect zodat ik altijd nog de civiele richting op zou kunnen. Daarna zou ik de master fiscaal recht gaan volgen en naast mijn studie als werkstudent bij een groot kantoor gaan werken. Vervolgens zou ik of bij een van de 10 grootste advocaten kantoren van Nederland gaan werken of bij een van de Big4. Daar zou ik zo snel mogelijk doorgroeien naar medewerker of manager. Voor mijn werk zou ik de wereld over reizen met hopelijk een verblijf van een paar jaar in het buitenland (New York!), om vervolgens binnen kantoor mijn eigen praktijk op te bouwen en partner te worden.  

Het probleem van zo’n ambitieus 20 jaren plan is dat het geen rekening houdt met onverwachte gebeurtenissen. En als dan blijkt dat je dat 20 jaren plan niet tot uitvoer kan brengen, ook buiten je eigen schuld en verantwoordelijkheid om, dit voelt als falen. Ik ben mislukt, mijn leven is mislukt.  

Mijn artrose was en is een grote klap. Natuurlijk ga ik vol goede moed beginnen aan het revalidatie traject. De artsen in het ziekenhuis en de Arbo arts verwachten dat dit heel erg veel zal gaan helpen en ik in de toekomst weer meer kan doen en beter om kan gaan met de pijn. Maar niemand weet of ik ooit weer mijn oude leven terug krijg. Of ik ooit weer 60 uur per week kan gaan werken. En eerlijk gezegd weet ik ook niet of ik dat nog wel wil…  

Een collega verwoorde het heel goed: “Je bent heel ambitieus, gemotiveerd en intelligent maar zit gevangen in een lichaam dat niet mee werkt.”  

Af en toe ben ik ontzettend boos en kan ik er heel hard om huilen. Ik vind het niet leuk en niet eerlijk. Natuurlijk weet ik dat er veel ergere dingen in het leven zijn en dat er heel veel mensen zijn die het nog veel zwaarder hebben dan ik. Maar voor mij is dit nu heel zwaar. Dus af en toe ben ik heel boos, dat moet denk ik ook af en toe kunnen. Maar de volgende dag ga ik weer door.  

Wat mijn toekomst gaat worden weet ik nog niet. Ik bekijk het nu per dag en plan eigenlijk niet verder dan een week vooruit. Ik kan ongeveer 1 keer per week iets leuks doen maar ik hou daar 2 dagen van te voren rekening mee door extra rust te pakken en weet dat ik tot minimaal 2 dagen erna meer pijn heb. Maar dat is okee. Ik heb nu een modus gevonden van veel rust nemen, sporten, werken en af en toe leuke dingen doen.  

Maandag 12 december heb ik mijn intake gesprekken bij Reade en ik hoop dat ik daar in januari kan starten. De revalidatie zal 6 maanden gaan duren en heel intensief worden, zowel fysiek als mentaal. Ik heb er oprecht zin in om hier vol mee aan de slag te gaan en er alles uit te halen wat er in zit. En dan ga ik volgend jaar zomer als de revalidatie afgelopen is kijken hoe het gaat. Hoeveel kan mijn lichaam weer aan en wat kan en wil ik gaan doen. Hopelijk kan ik weer fulltime gaan werken, misschien parttime, misschien een nieuwe baan, misschien een eigen bedrijfje, ik weet het nog niet. Maar ik weet wel dat alles mogelijk is als ik er maar in geloof. Dus dat doe ik!

Maar een ding tegelijk; eerst beginnen met de revalidatie!

Liefs, Jenneke

 

 

Things that make me Happy – part 1

Red Velvet Cupcakes ❤️


De absolute favoriet van iedereen die deze cupcake ooit geproefd heeft. Ik geloof dat ik de afgelopen jaren wel meer dan duizend red velvet cupcakes heb gebakken voor verschillende gelegenheden: verjaardagen, babyshowers,  werkuitjes, high tea, huwelijken of gewoon zomaar voor de leuk. Wat ik zo heerlijk vind aan cupcakes bakken is dat iedereen er altijd zo vrolijk van wordt! 

Makes Me Happy ❤️

Falling in Life, hoe het allemaal begon…

Hoe het was…

Het leven was leuk. En af en toe niet leuk en te druk en zwaar en vervelend zoals bij iedereen. Er was altijd wel een reden om te zeuren. Maar eigenlijk was het gewoon goed. Begin dertig, veel lieve vriendinnen, leuke nieuwe relatie en een carriere op de zuidas. Work hard play hard was het motto. Ik kon makkelijk weken van 60 uur maken en dan op vrijdag na kantoor door de kroeg in met vriendinnen want oh wat hadden we het toch druk. Burn out? Ja die kende ik al, komt goed zolang ik nog goed slaap en vrolijk naar mijn werk ga is er niks aan de hand. Ik had net een paar maanden daarvoor een carriere switch gemaakt naar een nieuw kantoor en zat helemaal op mijn plek. Daarnaast ook net een nieuwe leuke relatie. Dus eerst focussen op mijn nieuwe baan en vriend. Sporten en slapen komt daarna wel. Begin dit jaar had ik 2 deadlines en zat ik regelmatig tot 23uur op kantoor. Chef eten bestellen was ik. Mijn collegas gingen sporten en ik bestelde alvast het eten, rond 19uur met z’n allen sushi en daarna door tot laat. De deadlines werden gehaald, met heel wat gevloek en getier maar eigenlijk vond ik het heerlijk.   

En toen ging het mis….

 Maandag 29 februari. Mijn baas belde. Er zit een fout in je excel. Ik maak geen fouten in excel. Er moet iets mis zijn. Toen door naar de fysio want ik had wat last van mn rug en mn nek. Bijwerking van hypermobiel zijn en te hard werken. En op de behandeltafel van de fysio brak ik. Pijn. Heel. Veel. Pijn. Thuisblijven jij zei mijn fysio, de rest van de week. Zucht steun lastig moeilijk maar okee deadlines gehaald dus misschien wel even goed, even bijkomen. Week daarna weer fysio. Nog een week thuis blijven jij. Okee. Week erna. Maak daar maar de rest van de maand van. Sorry? Dat kan niet hoor! Maar zo veel pijn in mijn rug dus okee ik blijf thuis. Dat is nu 8 maanden geleden. Ik werk weer, 2 uur per dag 3 dagen per week, sinds eind september. Niet omdat het beter gaat maar omdat ik iets moet doen en thuis zitten schiet ook niet op. Vorige week dinsdag zei de arts dat ik artrose heb in mn onderrug. Gaat dus nooit meer over. Gaat alleen maar achteruit. Ik ben 32.

 Ik ben door het ziekenhuis aangemeld bij Reade voor “chronische pijn revalidatie”. Dat woord revalidatie snap ik niet helemaal want dat doet vermoeden dat het ooit helemaal goed komt en dat komt het niet, maargoed. Gaan we doen die revalidatie. Het is een multi disciplinair traject waarbij ik ga leren omgaan met de pijn zowel mentaal als fysiek en waar ik hopelijk ga leren weer een beetje mijn oude leven terug te krijgen. Voor zover dat kan. Maar we blijven positief! En anders hebben we altijd nog wijn en een lief vriendje en geweldige vriendinnen en familie.

 Ga bloggen zei mijn moeder. Ga schrijven zei mijn vriend. Ik hou niet van schrijven. Maar onderdeel van de revalidatie is ook “mindfullness”. En als je iets opschrijft ben je er bewuster mee bezig. Misschien toch wel een goed idee dus. Geen idee of het interessant of leuk of grappig gaat worden. Maar misschien heb ik er zelf wat aan. En heel misschien help ik er iemand anders mee. Een blog dus. Met de focus op het revalidatietraject. Falling in Life. Wish me luck…..

Liefs, Jenneke

 

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑